زهرا حاجی‌صفری در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» به مناسبت سالروز شهادت شهید رحیم آنجفی گفت: این شهید والامقام دوم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۳۲ در روستای مرزیجران از توابع اراک و در خانواده‌ای کشاورز، مذهبی و متوسط چشم به جهان گشود. دوران کودکی و نوجوانی او با کار و تلاش در کنار تحصیل سپری شد و از همان سال‌ها هوش، ادب و روحیه‌ی مسئولیت‌پذیری در رفتارش دیده می‌شد. او تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود گذراند و سپس برای ادامه‌ی تحصیل راهی اراک شد، مسیری که با وجود تنگناهای معیشتی خانواده با پشتکار ادامه پیدا کرد.

راوی سیره شهدا بیان کرد: پس از گرفتن دیپلم ادبیات و گذراندن خدمت سربازی، در سال ۱۳۵۳ به استخدام آموزش‌وپرورش درآمد و معلمی را در مناطق محروم آغاز کرد. یک سال بعد وارد دانشگاه تهران شد و در رشته‌ی زبان و ادبیات عرب ادامه‌ی تحصیل داد و در همین سال‌ها با افکار امام خمینی (ره) آشنا شد. معلمی برای او تنها یک شغل نبود، بلکه سنگر تربیت بود؛ او صبح‌ها و شب‌ها در فعالیت‌های انقلابی و پس از آن در سپاه حضور داشت و عصرها در دبیرستان‌های اراک زبان عربی تدریس می‌کرد.

شهید  آنجفی از پیشگامان انقلاب در اراک شد

وی افزود: با اوج‌گیری مبارزات مردم علیه رژیم پهلوی، آنجفی از پیشگامان انقلاب در اراک شد و با جسارت، توان مدیریتی و روحیه‌ی تشکیلاتی در سازمان‌دهی تظاهرات و نیروهای انقلابی نقش‌آفرینی کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، کمیته‌ی انقلاب اسلامی اراک را در مدرسه‌ی علمیه‌ی آقاضیاءالدین بنیان نهاد و با جمع‌آوری سلاح‌های پراکنده در میان مردم، مسئولیت خطیر اسلحه‌خانه را پذیرفت. او با وجود پیشنهاد مسئولیت‌های بالاتر، فرماندهی عملیات سپاه اراک را قبول کرد و هم‌زمان به مبارزه با ضدانقلاب و سامان‌دهی امنیت شهر پرداخت.

حاجی‌صفری اظهار کرد: با آغاز جنگ تحمیلی، رحیم آنجفی حضور در جبهه را وظیفه‌ی خود دانست و راهی مناطق غرب کشور شد. او ابتدا به گیلان‌غرب رفت و سپس مسئولیت نیروهای اعزامی از اراک به سومار را برعهده گرفت و فرماندهی آنان را پذیرفت. حضور طولانی‌مدت در جبهه، سرکشی به پایگاه‌های دورافتاده، پیگیری امور نیروهای مردمی و رسیدگی به خانواده‌ی شهدا از ویژگی‌های همیشگی او در این دوران بود و همین رفتار صمیمی سبب شد رزمندگان او را «عمو رحیم» صدا بزنند.

راوی سیره شهدا تصریح کرد: در سال ۱۳۶۰ به جبهه‌های جنوب رفت و در عملیات‌های بزرگ و سرنوشت‌سازی مانند طریق‌القدس، فتح بستان، پل سابله، فتح‌المبین، بیت‌المقدس، رمضان و محرم حضور یافت. روایت شده است که وقتی در پاسگاه زید ۷۲ تن از یارانش به شهادت رسیدند، شب‌ها به‌تنهایی به جلو خط دشمن و میدان‌های مین می‌رفت و پیکر شهدا و مجروحان جامانده را به دوش می‌گرفت و به خط خودی منتقل می‌کرد. او با حضور در تیپ نجف اشرف و هدایت سه گردان امام حسن، امام حسین و امام سجاد، در میشداغ، رقابیه و آزادسازی خرمشهر افتخارهای بزرگی رقم زد.

شهد آنجفی تلاش گسترده‌ای برای آموزش و سازمان‌دهی نیروهای جوان انجام داد 

وی عنوان کرد: در ادامه‌ی مسیر، مسئولیت‌های سنگین‌تری به او سپرده شد؛ از جانشینی فرمانده‌ی تیپ ۱۷ قم تا فرماندهی تیپ یکم لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابی‌طالب (ع). شهید آنجفی تلاش گسترده‌ای برای آموزش، سازمان‌دهی و آماده‌سازی نیروهای جوان انجام داد و با برگزاری دوره‌های آموزشی، زمینه‌ی رشد شمار زیادی از فرماندهان آینده را فراهم کرد. در عملیات والفجر سه و در مقاومت برابر پاتک‌های دشمن در منطقه‌ی مهران، شجاعت، تدبیر و آرامش او در هدایت نیروها زبانزد همرزمان بود؛ فرمانده‌ای که در سخت‌ترین لحظات نبرد، بیش از هر چیز نگران جان نیروهایش بود.

حاجی‌صفری ادامه داد: سرانجام در پنجم آبان‌ماه ۱۳۶۲ در جریان عملیات والفجر چهار در منطقه‌ی پنجوین، در حالی که فرماندهی تیپ یکم را برعهده داشت، بر اثر اصابت گلوله به‌شدت مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان تبریز به شهادت رسید و به آرزوی دیرینه‌اش یعنی وصال به معبود دست یافت. پیکر مطهر او به اراک منتقل و در گلزار شهدای این شهر به خاک سپرده شد. شهادت او چند روز پس از ازدواجش رخ داد؛ تصمیمی که نشان داد او زندگی شخصی و آسایش را فدای انجام وظیفه و دفاع از کشور کرده بود.

روای سیره شهدا توضیح داد: بیش از چهار دهه پس از شهادت، نام شهید رحیم آنجفی همچنان در میان رزمندگان و مردم استان مرکزی زنده است. زندگی، خاطرات، وصیت‌نامه و اسناد او در کتاب «طلایه‌داران ۳؛ شهید آنجفی» گردآوری شده تا نسل جوان با سیره‌ی این فرمانده آشنا شود. او الگویی از پیوند علم و عمل بود؛ معلمی که کلاس درس را به میدان تربیت و سنگر را به خانه‌ی خود تبدیل کرد و با تواضع، شجاعت، بی‌اعتنایی به مقام دنیوی و اخلاص، تصویری ماندگار از فرمانده‌ای مؤمن و مردمی بر جای گذاشت.

انتهای خبر/