به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» محدثه آجرلو در یادداشتی نوشت: عباس بابایی، چهره‌ای ماندگار در تاریخ معاصر ایران، نماد تلفیق تخصص، شجاعت، ایمان و عشق به میهن است. او نه‌ فقط یک خلبان زبده، بلکه انسانی وارسته، خاکی و خداجو بود که همه هستی‌اش را فدای امنیت مردم، عزت ایران و رضای پروردگار کرد.

در حالی‌که می‌توانست زندگی آرام و دور از خطر داشته باشد، داوطلبانه دشوارترین مأموریت‌ها را بر عهده می‌گرفت. جایگاهش در مقام معاون عملیات نیروی هوایی، او را از جبهه دور نمی‌کرد. فرمانده‌ای نبود که از دور نظارت کند؛ بلکه همراه و پیشتاز در خط مقدم بود.

ایمان دینی عباس بابایی ریشه در عمق وجودش داشت. او در دوران تحصیل در آمریکا نیز از اصول اسلامی و اخلاق علوی فاصله نگرفت. نماز اول وقت، ساده‌زیستی و تقوای عملی، او را به الگویی کمیاب در فضای نظامی و غیردینی آن زمان تبدیل کرده بود.

او عاشق امام حسین (ع) بود و در بسیاری از شب‌ها با دعای توسل و زیارت عاشورا آرام می‌گرفت. روحیه عاشورایی‌اش در میدان رزم تجلی داشت؛ هر مأموریت برایش رنگی از کربلا داشت و هر پرواز او نذر خون شهیدان می‌شد.

در میدان نبرد، عباس بابایی فقط یک خلبان نبود؛ طراح عملیات، مشوق رزمندگان و الهام‌بخش مقاومت بود. در عملیات‌هایی چون والفجر ۸ و کربلای ۵، با کمترین امکانات و بیشترین توکل، دستاوردهایی رقم زد که نمونه‌ای از معجزه ایمان و عقلانیت بود.

تواضع، انصاف، اخلاص و ایستادگی در برابر فساد و ناکارآمدی، از او فرمانده‌ای متفاوت ساخت. او نه‌ تنها برای فرمان‌دادن، بلکه برای همدلی و ایثار در کنار نیروهایش بود. زیردستانش او را نه یک مقام، بلکه برادری مهربان، امین و خداترس می‌دانستند.

ولایتمداری عباس بابایی، از باورهای ریشه‌دار او بود. نسبت به امام خمینی (ره) ارادتی عمیق داشت و حضور در مسیر انقلاب اسلامی را وظیفه‌ای الهی می‌دانست. زندگی‌اش آمیخته با فرهنگ عاشورا بود؛ در شب‌های مأموریت، زمزمه زیارت عاشورا آرامش جانش می‌شد. عباس بابایی راه کربلا را با پروازهایش دنبال می‌کرد، نه‌فقط در حرف، بلکه در عمل.

با اخلاق نیکو، ساده‌زیستی و مردمداری، چهره‌ای از عباس بابایی ترسیم شد که فراتر از نظامی‌گری، نمادی از انسان کامل در عصر انقلاب بود. مردم قزوین، خانواده‌های شهدا و هم‌رزمانش، خاطراتی لبریز از صمیمیت و انسانیت از او به یاد دارند.

شهادتش در ۱۵ مرداد ۱۳۶۶ تلخ و غم‌انگیز بود. اما او همیشه می‌گفت که آرزو دارد در گمنامی به لقاءالله برسد. و چنین شد؛ بدون هیاهو، بی‌ادعا و در سکوتی که تنها صدای پروازش در آن ماندگار شد.

نام عباس بابایی امروز بر پایگاه‌ها و خیابان‌ها نقش بسته، اما در دل مردم زنده‌تر است. نسل امروز، در میان چهره‌های پر زرق‌وبرق رسانه‌ای، بیش از هر زمان نیازمند الگوهایی چون اوست؛ مومن، شجاع، خادم و وفادار به ولایت و عاشق سیدالشهدا.

یاد او نه فقط برای سالگردها، بلکه برای هر روزی‌ست که مردی از این سرزمین می‌خواهد مردانه زیستن را بیاموزد. عباس بابایی چراغی است برای مسئولان، فرهنگیان، فرماندهان و جوانان، تا مسیرشان را بر مبنای ایثار، تقوا، ولایت‌مداری و عشق به حسین بسازند.