به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» محمدرضا داودآبادی فعال رسانه‌ای استان مرکزی در یادداشتی نوشت: هرگاه ورق‌های تقویم به پنجمین روز از پنجمین ماه سال می‌رسد، غباری از حزن و افتخار بر سیمای شهر اراک می‌نشیند. «پنجِ‌پنج» برای اراکی‌ها، نه یک عدد که یک «نام‌واره» از مقاومت است؛ روزی که در آن تاریخِ خونبار این شهر در سه سال متفاوت گره خورده است.

در سال ۱۳۶۱، همزمان با عملیات رمضان، فرزندان برومند این شهر در جبهه‌های حق علیه باطل درخشیدند و طعم تلخ دوری و فراق را به کام خانواده‌هایشان نشاندند. اما شاید سخت‌ترین آزمون اراک در سال ۱۳۶۵ رقم خورد؛ زمانی که ماشین جنگی دشمن با بمباران کارخانه‌های بزرگ اراک، قصد داشت شریان حیاتی اقتصاد جنگی کشور را قطع کند. کارگران اراکی که در آن سال‌ها، نه پشت میز که پشت سنگرهای تولید بودند، در میان دود و آتش، غیرت ایرانی را معنا کردند و نشان دادند که کارخانه‌های اراک، قلب تپنده جبهه‌هاست. 

و سرانجام، سال ۱۳۶۷؛ روزهای سرنوشت‌ساز عملیات مرصاد. بار دیگر نام اراک در صدرِ فهرستِ دلاورانِ ایستاده در برابر منافقینِ کوردل قرار گرفت. ۲۰۷ شهید در فاصله این سه سال، سهم اراک از دفاع مقدس بود. عدد ۲۰۷ فقط یک آمار نیست؛ بلکه روایتگرِ ۲۰۷ خانواده‌ای است که ستون‌های خانه‌شان را تقدیم امنیت ایران کردند.

اما آنچه «پنجِ‌پنج» را در اراک منحصر‌به‌فرد می‌کند، «پیوند صنعت و خون» است. اراک شهری است که دودکش کارخانه‌هایش با ندای الله‌اکبرِ رزمندگانش گره خورده است. در روزهایی که جنگ تمام‌عیار اقتصادی و نظامی بر کشور سایه افکنده بود، این کارگران و متخصصان اراکی بودند که با دستانی پینه‌بسته، زیر سایه تهدید بمباران، خطوط تولید را سرپا نگه داشتند تا جبهه‌ها خالی نماند. این یعنی اراک فقط شهرِ صنایع مادر نیست؛ اراک شهرِ «صنعتِ ایثار» است.

امروز، یادآوری «پنجِ‌پنج» بیش از آنکه یک سنتِ یادبود باشد، یک «مطالبه‌گری اخلاقی» است. نسلی که امروز در امنیت کامل از خیابان‌های این شهر عبور می‌کند، باید بداند که هر وجب از این خاک، مدیونِ خونِ کسانی است که در گرمایِ تابستانِ دهه ۶۰، آرزوهای خود را در میان شعله‌های آتش و آهن، فدای آرامشِ امروزِ ما کردند.

«پنجِ‌پنج» نماد هویتِ انقلابی اراک است. یادمان باشد که این شهر، شهرِ سردارانِ شهید و کارگرانِ مجاهدی است که در سخت‌ترین لحظات، «تولید» را به مثابه «جهاد» دیدند. بیایید این میراثِ گران‌سنگ را در خاطره‌ جمعیِ شهرمان بیش از پیش زنده نگه داریم تا بدانیم برای استقلالِ این مرزوبوم، چه بهای سنگینی در قلبِ صنعتی ایران پرداخت شده است.