پس از ۷ ساعت پیاده‌رویِ خالصانه و حماسی، پیکر مطهر رهبر شهید ایران به نقطه عطفِ این وداع، یعنی میدان آزادی رسید. این مراسم که با تدابیر ستاد برگزاری و با شکوهی بی‌نظیر مدیریت شد، گویایِ عمق ارادتی است که گذشتِ زمان و دشواریِ مسیر، هیچ خدشه‌ای بر آن وارد نساخت.

در میدان آزادی، جایی که حالا به میعادگاهِ عاشقان تبدیل شده است، شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» با شدتی بیش از پیش طنین‌انداز شد. این خروش، پاسخی کوبنده به تمام توطئه‌هایی بود که قصد داشتند پیوندِ میانِ امام و امت را بشکنند. 

اما امروز، میدان آزادی شاهدِ آن بود که نه تنها این پیوند گسسته نشده، بلکه در گذرگاهِ «خونِ شهید»، مستحکم‌تر از همیشه گره خورده است.

این تشییع، «تشییعِ اقتدار» بود. اقتداری که از دلِ باورهای دینی و انقلابی مردم می‌جوشد. رسیدن پیکر شهید به میدان آزادی، به معنایِ پایانِ مراسم نیست، بلکه شروعِ فصلِ جدیدی از استقامتِ ملی است. این پیامِ صریح به تمامِ جهان بود که «رهبر شهید رفت، اما راهِ او در دستانِ میلیون‌ها سربازِِ جان‌برکف باقی است».

ناظران بین‌المللی که امروز تهران را رصد می‌کردند، به وضوح دیدند که «شکوهِ بیعت»، تنها یک شعار نیست؛ بلکه یک واقعیتِ میدانی است. وقتی جمعیتِ میلیونی، پس از ساعت‌ها راهپیمایی در گرمای طاقت‌فرسا، همچنان پرشور به استقبال پیکر رهبر خود می‌رود، یعنی دشمن در محاسبه‌یِ قدرتِ درونیِ این ملت دچار خطای استراتژیک شده است.

آنچه امروز در چهره‌های مصممِ مردم دیده می‌شد، رضایت از ادایِ دین بود. میدان آزادی امروز نه فقط میدانِ نمادینِ شهر، بلکه تجلی‌گاهِ روحِ جمعیِ یک ملت بود که با حضورِ حماسیِ خود، «شکوهِ بیعت» را در بلندای تاریخِ ایران حک کرد.

پیکر رهبر شهید، اکنون در حالی در قلبِ تهران قرار دارد که آرمان‌های او در قلبِ تک‌تکِ این مردم، زنده‌تر از همیشه می‌تپد.

انتهای خبر/