اراک، شهری است که هویت آن با صنعت گره خورده است. از مجموعه‌های بزرگ و باسابقه‌ای همچون آلومینیوم ایران، ماشین‌سازی اراک و صنایع آذراب تا دیگر واحدهای صنعتی استان مرکزی، هزاران نفر زندگی و آینده خود را با چرخ تولید پیوند زده‌اند.

در شرایط بحران، استمرار فعالیت این مجموعه‌ها تنها یک مسئله اقتصادی نیست بخشی از زنجیره تأمین، اشتغال و آرامش اجتماعی به ادامه کار آنها وابسته است.

پشت هر دستگاه روشن، یک انسان ایستاده است. کارگری که شاید چند ساعت پیش با خانواده خود درباره خطرات روزهای پیش رو صحبت کرده، اما صبح لباس کار پوشیده و راهی کارخانه شده است. مهندسی که می‌داند توقف یک خط تولید ممکن است زنجیره‌ای از مشکلات را به دنبال داشته باشد، اما در محل کار حاضر می‌شود. مدیری که در کنار نیروی انسانی خود می‌ایستد و تلاش می‌کند میان ضرورت تولید و دغدغه‌های امنیتی تعادل برقرار کند.

این‌ها قهرمانانی هستند که کمتر دیده می‌شوند نه بر سکوی افتخار، بلکه کنار دستگاه‌ها، در سالن‌های تولید و پشت میزهای کنترل. قهرمانی آنان در همین استمرار است؛ در اینکه اجازه نمی‌دهند ترس، آینده را متوقف کند.

هر کارخانه، ده‌ها و صدها داستان انسانی در دل خود دارد؛ داستان کارگری که در سخت‌ترین روزها شیفت خود را ترک نکرد، مهندسی که برای حفظ تجهیزات و استمرار تولید تلاش کرد، یا خانواده‌ای که با وجود نگرانی، پشتیبان عضو شاغل خود ماند. باید این صداها شنیده و ثبت شوند چراکه تاریخ مقاومت اقتصادی فقط با آمار تولید و میزان محصولات نوشته نمی‌شود، بلکه با نام و خاطره انسان‌هایی شکل می‌گیرد که در روزهای دشوار مسئولیت خود را فراموش نکردند.

از سوی دیگر، استمرار تولید در بحران نیازمند حمایت است. کارگر و کارفرمایی که در شرایط تهدید چراغ تولید را روشن نگه می‌دارند، نباید پس از عبور از بحران فراموش شوند. 

اراک نقطه آغاز چنین حماسه‌ای است حماسه‌ای که دوربین و قلم را از آمار و نمودار فراتر می‌برد و به میان آدم‌ها ببرد به سالن‌های تولید، اتاق‌های کنترل و کنار کارگرانی که با دست‌های خود بخشی از اقتصاد کشور را سرپا نگه داشته‌اند.

این روایت، روایت «تولید در برابر تهدید» است روایت کسانی که نشان دادند مقاومت همیشه با صدای بلند اتفاق نمی‌افتد. گاهی مقاومت یعنی صبح زود از خانه بیرون آمدن، لباس کار پوشیدن، کنار همکاران ایستادن و روشن نگه داشتن دستگاهی که محصولش باید به دست مردم برسد.

در روزهای سخت، شاید یکی از امیدبخش‌ترین تصاویر همین باشد چراغ کارخانه‌ای که خاموش نشده است. چراغی که پشت آن، هزاران انسان ایستاده‌اند و با کار، تعهد و همدلی می‌گویند آینده هنوز ادامه دارد.

باید این روایت‌ها را ثبت کرد روایت کارخانه‌های اراک، روایت کارگران و مهندسان و مدیرانی که در دل تهدید، به جای تسلیم شدن، به مسئولیت خود وفادار ماندند. این‌ها بخشی از حماسه‌ای هستند که صدای بلندی ندارد، اما نبض آن در تپش مداوم چرخ‌های تولید شنیده می‌شود.

کارگران ایرالکو سنگر تولید را رها نکردند

مسعود رحیمی در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصاد پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» گفت: تجربه تلخ دوران کودکی برای نسل دهه شصتی، که با واژه‌هایی چون «پناهگاه» و «بمباران» گره خورده است، امسال معنای تازه‌ای یافته است. این بار نبرد، نه در جبهه‌های مرزی، بلکه در قلب صنایع بزرگ کشور نظیر فولاد، پتروشیمی و پالایشگاه‌ها جریان دارد. کارگران ایران، با درک این واقعیت که دشمن قصد نابودی عناصر پیشرو و قدرت ایران را دارد، خود را سربازانی در سنگر تولید می‌دانند.

این کارگر ایرالکو بیان کرد: در حالی که شبکه‌های اجتماعی معاند با ایجاد فضای غبارآلود و سیاه‌نمایی، قصد داشتند با ترساندن مردم، شکاف ایجاد کنند، واقعیتِ میدان نشان داد که اهداف این شبکه‌ها با واقعیتِ ضربات دشمن همخوانی ندارد. دشمن بر عناصر قدرت ایران تمرکز کرده است و کارگران، با درک این مسئولیت، از هرگونه بی‌تفاوتی و عقب‌نشینی پرهیز می‌کنند.

وی در روایت از این حماسه اظهار کرد: ما می‌دانیم که وظیفه ما دقیقاً مشابه رزمندانی است که در کنار لانچرها ایستاده‌اند. همان‌طور که آن‌ها از خاک دفاع می‌کنند، ما نیز در خط تولید، در شیفت‌های شبانه، در برابر تهدیدات ایستاده‌ایم. چالش‌های خانوادگی و نگرانی در چهره همسران و فرزندان در هنگام اعزام به شیفت‌های خطرناک، وجود داشت اما با وجود این، ما تلاش می‌کنیم با صبر و توکل، آرامش را به خانه بیاوریم و به خانواده‌هایمان بگوییم که آن‌ها نیز در این دفاع مقدس، با صبر خود، سهیم در پیروزی هستند.

رحیمی تصریح کرد: در یکی از شب‌های پرخطر که صنایع اراک هدف حملات دشمن قرار گرفت، زمانی که صدای انفجارها فضای شهر را در نوردید، برخلاف دستورات برخی که بر تخلیه کارخانه تاکید داشتند، کارگران با مدیریت استرس و اراده‌ای پولادین، کار را رها نکردند. آن‌ها با انرژی دوچندان، مانع از ایجاد خلل در تولید شدند و ثابت کردند که خود را کارگرِ ایران می‌دانند.

این کارگر ایرالکو عنوان کرد: این ایستادگی در برابر حملات، نشان‌دهنده پیوند میان تجربه دوران جنگ و مسئولیت ملی امروز است. با وجود تهدیدها، پایداری در سنگر تولید همچنان ادامه دارد، چرا که ایرانیان می‌دانند با ایستادگی و امید، دشمن در برابر اراده آن‌ها زانو خواهد زد و روزهای روشن در انتظار ساختن ایران قوی است.

انتهای خبر/