به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» میثم عظیمی‌کرهرودی در یادداشتی نوشت: پیامبر اکرم (ص) نام «زینب» را برای وی برگزیدند؛ نامی که به معنای «زینت پدر» است و حقیقتاً ایشان زینت خاندان نبوت و ولایت شدند. از همان کودکی، حضرت زینب (س) در محیطی سرشار از ایمان و معرفت رشد یافتند. وی شاهد سختی‌ها و مصائب فراوانی بودند؛ از شهادت مادرشان حضرت زهرا (س) تا فتنه‌ها و جنگ‌هایی که در دوران خلافت امام علی (ع) رخ داد. این تجربه‌ها روح وی را برای مسئولیت‌های بزرگ آینده آماده ساخت.

حضرت زینب کبری (س) بانویی است که نام وی با صبر، شجاعت و ایستادگی در برابر ظلم گره‌خورده است. وی در پنجم جمادی‌الاول سال پنجم هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشودند. پدرشان امیرالمؤمنین علی (ع) و مادرشان حضرت فاطمه زهرا (س) بودند.

حضرت زینب (س) با عبدالله بن جعفر، پسرعموی خود ازدواج کردند. عبدالله مردی نیکوکار و بخشنده بود و به «بحرالجود» شهرت داشت. حاصل این ازدواج چند فرزند بود که دو تن از آنان، محمد و عون، در کربلا به شهادت رسیدند.

نهضت عاشورا نقطه اوج زندگی حضرت زینب (س) است. وی همراه امام حسین (ع) از مدینه تا کربلا آمدند و در روز عاشورا شاهد شهادت عزیزترین افراد خانواده بودند. باوجود این مصائب، ایشان نه‌تنها صبر کردند؛ بلکه با شجاعت، پیام عاشورا را به گوش تاریخ رساندند.

پس از شهادت امام حسین (ع)، حضرت زینب (س) سرپرستی کاروان اسرا را بر عهده گرفتند. در کوفه، خطبه‌ای ایراد کردند که مردم را از خواب غفلت بیدار ساخت. در شام نیز در برابر یزید، با بیانی کوبنده و شجاعانه، حقیقت را آشکار کردند و چهره واقعی حکومت اموی را رسوا نمودند. 

جمله معروف ایشان «ما رأیتُ إلّا جمیلا» نشان‌دهنده اوج ایمان و رضایت ایشان به اراده الهی است؛ جمله‌ای که تا امروز الهام‌بخش مؤمنان است.

حضرت زینب (س) به «عقیله بنی‌هاشم» شهرت دارند؛ بانویی که عقل، ایمان و شجاعت را در بالاترین مرتبه دارا بود. وی الگویی برای همه زنان و مردان آزاده جهان هستند. از حضرت زینب (س) می‌آموزیم که در برابر سختی‌ها باید صبر داشت، در برابر ظلم باید ایستاد و در هر شرایطی باید حقیقت را بیان کرد.

خطبه‌های حضرت زینب (س) در کوفه و شام، نمونه‌ای بی‌نظیر از سخنوری و شجاعت است. ایشان با کلامی استوار، مردم را متوجه حقیقت کردند و پایه‌های حکومت اموی را لرزاندند. اگر این خطبه‌ها نبود، شاید پیام عاشورا در همان صحرای کربلا خاموش می‌شد.

حضرت زینب (س) پس از بازگشت از شام، مدتی در مدینه و سپس در شام یا مصر زندگی کردند. در نهایت در ۱۵ رجب سال ۶۲ هجری قمری وفات یافتند. درباره محل دفن ایشان اختلاف وجود دارد؛ برخی آرامگاه ایشان را در دمشق و برخی در قاهره می‌دانند.

هرچند وفات ایشان به شکل شهادت در میدان جنگ نبود، اما بسیاری از علما آن را شهادت‌گونه دانسته‌اند. دلیل این نگاه آن است که حضرت زینب (س) عمری را در راه دفاع از حق، تحمل مصائب و مبارزه با ظلم سپری کردند. اسارت، غربت و رنج‌های طاقت‌فرسا، جسم ایشان را فرسوده ساخت و وفات وی نتیجه همان مجاهدت‌ها بود.

حضرت زینب (س) بانویی است که زندگی‌اش سراسر جهاد، صبر و ایمان بود. ایشان نه‌تنها در کربلا حضور داشتند، بلکه با پیام‌رسانی عاشورا، تاریخ را متحول کردند. وفاتشان در ۱۵ رجب، پایان یک زندگی پر از مصیبت و آغاز جاودانگی نامشان در دل‌هاست. امروز، هر ساله در سالروز وفات ایشان، شیعیان و آزادگان جهان یاد و نامشان را گرامی می‌دارند و از ایشان درس صبر، شجاعت و ایمان می‌گیرند.