امیر مولوی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» در رابطه با ورودی غربی شهر اراک، گفت: این ورودی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مسیرهای ارتباطی مرکز استان مرکزی با استان‌های غربی و جنوب غربی کشور، امروز به نمادی از نابسامانی کالبدی، گسست هویتی و ضعف مدیریت شهری تبدیل شده است. این ورودی که نخستین تصویر ذهنی مسافران، سرمایه‌گذاران و حتی شهروندان را شکل می‌دهد، به‌جای نمایش چهره‌ای توسعه‌یافته و منظم، تصویری آشفته و بی‌برنامه ارائه می‌دهد.  

این فعال اجتماعی و فرهنگی خاطرنشان کرد: بر اساس نظریه‌های روان‌شناسی محیطی ورودی هر شهر نقش چارچوب ادراکی نخست را ایفا می‌کند؛ لحظه‌ای که ذهن مخاطب قضاوت اولیه درباره کیفیت، نظم و آینده شهر را شکل می‌دهد. در ورودی غربی اراک، این چارچوب نه با حس خوشامدگویی و نظم، بلکه با صحنه‌ای از کاربری‌های نامتجانس، فضاهای رهاشده و فقدان نشانه‌های هویتی ساخته می‌شود.  

وی افزود: یکی از مهم‌ترین مصادیق بحران هویتی در این محدوده، پنهان ماندن دانشگاه اراک به‌عنوان بزرگ‌ترین دانشگاه دولتی استان است. این نهاد علمی که می‌توانست نماد دانایی و آینده‌نگری شهر باشد، امروز پشت انبوهی از گاراژها و تعمیرگاه‌های خودروهای سنگین گم شده است؛ وضعیتی که در ادبیات برنامه‌ریزی شهری به‌عنوان وارونگی ارزش‌ها شناخته می‌شود.  

مولوی اظهار کرد: بلوار کربلا، محور اصلی دسترسی به دانشگاه و مراکز درمانی، از پیاده‌روهای خاکی و ناهموار رنج می‌برد؛ وضعیتی که نه‌تنها با شأن یک محور علمی و درمانی همخوانی ندارد، بلکه استانداردهای اولیه فضاهای انسان‌محور را نیز نقض می‌کند. ترمینال غدیر و پارک مسافر نیز که باید نقش دروازه‌های خوشامدگویی را ایفا کنند، به کانون‌های بی‌نظمی و فرسودگی بدل شده‌اند.  

فعال اجتماعی و فرهنگی عنوان کرد: از سوی دیگر، مجموعه‌ای از مهم‌ترین زیرساخت‌های درمانی استان—از بیمارستان بزرگ امیرالمؤمنین(ع) تا بیمارستان رضایی آشتیانی و پد اورژانس هوایی—در این محدوده متمرکز شده‌اند. با این حال، پس از گذشت بیش از دو دهه، هنوز بلوار استانداردی برای اتصال این قطب درمانی به شبکه شهری ایجاد نشده و مسیر برگشت آن به دلیل عدم اجرای تنها صد متر عقب‌نشینی، همچنان مسدود است.  

وی ادامه داد: فضای تفرجگاهی کلاله و ابتدای کمربندی شمالی نیز که می‌توانستند نقش مهمی در ارتقای کیفیت منظر و خدمات شهری ایفا کنند، سال‌هاست رها شده‌اند و به نمادی از فقدان نگاه پایدار در مدیریت شهری بدل شده‌اند.  

مولوی تصریح کرد: آنچه در ورودی غربی اراک مشاهده می‌شود، صرفاً کمبود زیبایی بصری نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از بحران‌های به‌هم‌پیوسته شامل بحران هویت، بحران کالبد، بحران ادراک و در نهایت بحران مدیریت است. ورودی‌ای که باید نماد علم، درمان، نظم و توسعه باشد، امروز تصویری متناقض و ناهماهنگ از شهر ارائه می‌دهد.  

فعال فرهنگی و اجتماعی گفت: بازآفرینی ورودی غربی اراک، ضرورتی راهبردی برای آینده شهر است؛ اقدامی که می‌تواند با بازتعریف کاربری‌ها، ساماندهی منظر شهری، تقویت نشانه‌های هویتی و تکمیل زیرساخت‌های نیمه‌تمام، این دروازه فراموش‌شده را به چهره‌ای شایسته برای مرکز استان مرکزی بدل کند.

انتهای خبر/