حجت‌الاسلام‌ والمسلمین سید احمد میرمهدی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار آفتاب» دررابطه‌ با فلسفه و حکمت اصلی قربانی‌کردن در عید قربان گفت: قربانی‌کردن حیوان برای گردن‌کشی نیست؛ بلکه «خدمت به خود انسان» و «انجام امر الهی» است. با گذشتن از مال، انسان تقوا را در درون خود زنده می‌کند، از خودخواهی می‌رهد و به صفات الهی نزدیک می‌شود. اما حقیقت قربانی نه ریختن خون، بلکه پرورش روح سخاوت و اطاعت است.

وی افزود: حکمت قربانی در حج به چند نکته کلیدی بازمی‌گردد که فراتر از یک عمل ظاهری، بُعدی عمیق تربیتی و اخلاقی دارد.

کارشناس مسائل مذهبی بیان کرد: قربانی تمرین عملی برای «گذشتن از مال و آنچه موردعلاقه انسان است» به شمار می‌رود. انسان ذاتاً به داشته‌هایش دل می‌بندد؛ اما در حج، هنگام قربانی حیوان که نمادی از تعلقات دنیوی است باعث می‌شود شخص وابستگی خود به مال را کنار بگذارد.

میرمهدی عنوان کرد: شیوهٔ تقسیم گوشت قربانی حکمتی اجتماعی دارد که بهتر است قربانی سه قسمت شود: یک قسمت برای خود شخص، یک قسمت برای فقرا و مساکین و یک قسمت نیز به‌صورت رایگان رها شود تا هر کس می‌خواهد بردارد. اگرچه برخی فقها فتوا به وجوب سه قسمت نمی‌دهند، ولی احتیاط و سنت مؤکد در همین تقسیم سه‌گانه (تثلیث) است. این کار درس «انفاق و رسیدگی به نیازمندان» را در عمل به انسان می‌آموزد.

وی به حکمت قربانی‌کردن با اشاره به آیات قرآن اشاره و تأکید کرد: عمیق‌ترین حکمت قربانی‌کردن، با اشاره به آیه 37 سوره حج که خداوند در قرآن کریم فرمودند «لَن یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰکِن یَنَالُهُ التَّقْوَىٰ مِنکُمْ» (نه گوشت‌ها و نه خون‌های قربانی هرگز به خدا نمی‌رسد، ولی تقوا از شما به او می‌رسد). 

کارشناس مسائل مذهبی خاطرنشان کرد: در فلسفه و حکمت قربانی‌کردن در عید قربان آنچه که به انسان می‌رسد «تقواست»؛ یعنی خود را حفظ‌ کردن، فرمان الهی را عمل‌کردن و صفت کرم و بخشش را در خود پرورش‌دادن است.

میرمهدی اظهار کرد: در واقع قربانی‌کردن حیوان، نماد «قربانی‌کردن نفس اماره» است. همان نفسی که می‌گوید: «این پول را چرا به دیگران بدهم؟ خدا که به من داده، چرا به آن‌ها نداده؟» پاسخ این است که خدا به تو داده تا تو هم به دیگران بدهی و به صفت کریمانهٔ خدا متصل شوی. 

وی در پایان تصریح کرد: خدا کریم و بخشنده است و دوست دارد بندگانش نیز بخشنده و کریم باشند؛ به‌ویژه کسانی که بیشتر دارند، باید اهل جود و بخشش بیشتری باشند.

انتهای خبر/