مسعود خدیمی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «دیتر آفتاب» گفت: محمدجواد ظریف، وزیر خارجه پیشین ایران اخیرا مقاله‌ای در فارن افرز منتشر کرده است. متن این مقاله به گونه‌ای است که اگر اسم نویسنده را حذف کنیم، مخاطب نمی‌تواند تشخیص دهد که نویسنده مقاله، یک ایرانی است یا یک آمریکایی!

عضو هیأت علمی روابط بین‌الملل دانشگاه پیام نور استان مرکزی: بیان کرد: ظریف، از امکان رسیدن به توافقی تازه با آمریکا سخن می‌گوید؛ توافقی که در آن ایران در برابر رفع تحریم‌ها، محدودیت‌هایی بر برنامه هسته‌ای خود بپذیرد، تنگه هرمز را بازگشایی کند و نوعی پیمان عدم تعرض متقابل را با واشنگتن دنبال کند.

خدیمی با اشاره به تجربیات گذشته خصوصا در ماجرای برجام گفت: این پیشنهاد همان منطق قدیمیِ «مذاکره به هر قیمت» و واگذاریِ امتیازهای روشن در برابر وعده‌های مبهم را بازتولید می‌کند. و همین‌جا است که مسئله اصلی آغاز می‌شود.

وی افزود: مشکل فقط این نیست که این پیشنهادها به تجربه‌های گذشته شبیه‌اند؛ مسئله این است که آن تجربه‌ها هنوز حل نشده‌اند.

عضو هیأت علمی روابط بین‌الملل دانشگاه پیام نور استان مرکزی بیان کرد: ایران بارها وارد چارچوب‌هایی شد که در آن، تعهداتش دقیق، فوری و قابل اندازه‌گیری بود، اما تعهدات طرف مقابل به زبانِ تفسیر، اراده سیاسی و امکان بازگشت گره خورده بود. نتیجه هم روشن بود؛ هر بار که توازن تعهد و تضمین به هم خورد، توافق به جای اینکه سپرِ امنیتی باشد، به نقطه آسیب تبدیل شد. 

خدیمی اظهار کرد: بنابراین، وقتی دوباره همان نسخه با واژگانی تازه و بسته‌بندی نرم‌تر ارائه می‌شود، طبیعی است که افکار عمومی آن را نه یک راه‌حل، بلکه یک بازگشتِ خطرناک به مسیر آزموده‌شده تلقی کند. اعتقاد به فضای ایدئالیستیک در روابط بین الملل چیزی جز این را به ارمغان نمی‌آورد.

انتهای خبر/