عرضه و واگذاری سهام هپکو در فرابورس، بیش از آنکه یک تصمیم اقتصادی برای گره‌گشایی از مشکلات این واحد صنعتی باشد، بوی «فرار رو به جلو» و شانه خالی کردن سهامداران بزرگ از مسئولیت‌های حیاتی را می‌دهد.

تغییر ترکیب سهامداری بر روی کاغذهای فرابورس، نه کارخانه را راه می‌اندازد و نه پاسخگوی سفره کارگران است. این خروج و عرضه شتاب‌زده، نشان از بی‌میلی سهامداران اصلی به تزریق نقدینگی، حل بحران و تعیین تکلیف ساختار فرسوده مدیریتی دارد.

افکار عمومی و جامعه کارگری این اقدام را در یک کلام خلاصه می‌کنند: «فرار از پذیرش بحران به جای درمان آن». سازمان تأمین اجتماعی و ذی‌نفعان عمده باید مشخص کنند که آیا قرار است هپکو را پس از سال‌ها کشمکش، بار دیگر در میانه بحران تولید و بلاتکلیفی به امان خدا رها کنند، یا پای تعهدات خود برای احیای خطوط و امنیت شغلی صدها کارگر خواهند ایستاد.

نکته قابل تأمل اینجاست که سازمان تأمین اجتماعی، علی‌رغم نقش پررنگ خود به عنوان یکی از سهامداران اصلی و ذی‌نفعان کلان در هپکو، همچنان در قبال وضعیت ناپایدار مدیریت و کاهش حجم تولید این مجموعه، رویکردی منفعلانه دارد. عرضه سهام در فرابورس بدون ارائه یک «نقشه راه عملیاتی» برای احیای خط تولید، صرفاً مسکنی مقطعی است که گرهی از مشکلات معیشتی کارکنان باز نمی‌کند.

خلاصه کلام اینکه هپکو نه با عرضه‌هایِ بورسی احیا می‌شود و نه با تغییر ترکیب سهامداران بر روی کاغذ؛ این مجموعه بیش از هر چیز، محتاجِ «اراده» برای تولید است، نه «توجیه» برای فرار از مسئولیت. وقتی اولویتِ سهامدارِ عمده به‌جای «چرخِ تولید»، حفظِ ظاهرِ تابلوهای فرابورس باشد، طبیعی است که خروجیِ آن چیزی جز معیشتِ لرزانِ کارگر و خطوطِ خالیِ کارخانه نخواهد بود. این قبیل بازی‌های مدیریتی، تنها زمان را از هپکو می‌رباید و زخم‌های کهنه را عمیق‌تر می‌کند.

فرصت برای آزمون و خطا به پایان رسیده است. چشمِ امیدِ صدها کارگرِ هپکو و مطالبه‌ی مردمِ استان مرکزی، امروز نه به نوساناتِ فرابورس، که به اقداماتِ عملی و شفافِ سازمان تأمین اجتماعی دوخته شده است. آقایان مسئول! هپکو یک «بنگاهِ معاملاتی» نیست که با خرید و فروشِ سهام، مسئله‌اش حل شود؛ هپکو «نبضِ صنعتِ ایران» است که اگر به تپش نیفتد، مسئولیتِ خاموشیِ آن، مستقیماً متوجهِ کسانی است که امروز سکانِ هدایتش را در دست دارند. 

انتهای خبر/