هر روز، یک صفحه قرآن را مشاهده میکنید؛
سوره «الانبیاء» آیات ۳۶ تا ۴۴
هر روز، یک صفحه از کلام حق را به صورت آنلاین بشنوید.
به گزارش پایگاه خبری و تحلیلی «دیار آفتاب»؛ هر روز، یک صفحه از کلام حق را به صورت آنلاین بشنوید.
متن و معنی آیات ۳۶ تا ۴۴ سوره «الانبیاء» بهشرح زیر است.
وَإِذَا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُوًا أَهَٰذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَهُمْ بِذِکْرِ الرّحْمَٰنِ هُمْ کَافِرُونَ ﴿۳۶﴾
کافران چون تو را ببینند جز به مسخرهات نمیگیرند [و میگویند:] آیا این است آن کسی که معبودان شما را [به موجوداتی بیاثر و بیاختیار] یاد میکند؟ در حالی که خود به ذکر [خدایِ] رحمان [که توحید و قرآن است] کافرند [و از این کار، باکی ندارند.](۳۶)
خُلِقَ الْإِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍ ۚ سَأُرِیکُمْ آیَاتِی فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ ﴿۳۷﴾
انسان از شتاب و عجله آفریده شده است [که با نخوت و غرور، عذابم را به شتاب میخواهد]؛ به زودی عذابهایم را به شما نشان خواهم داد، پس [آن را] به شتاب از من نخواهید. (۳۷)
وَیَقُولُونَ مَتَیٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ ﴿۳۸﴾
[به پیامبر و مؤمنان] میگویند: اگر راست میگویید، این وعده کی خواهد بود؟ (۳۸)
لَوْ یَعْلَمُ الَّذِینَ کَفَرُوا حِینَ لَا یَکُفُّونَ عَنْ وُجُوهِهِمُ النّارَ وَلَا عَنْ ظُهُورِهِمْ وَلَا هُمْ یُنْصَرُونَ ﴿۳۹﴾
اگر کافران به آن وقتی که نمیتوانند آتش را از چهرهها و پشتشان باز دارند و یاری هم نمیشوند، آگاهی داشتند [عجولانه عذاب را نمیخواستند.](۳۹)
بَلْ تَأْتِیهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا یَسْتَطِیعُونَ رَدّهَا وَلَا هُمْ یُنْظَرُونَ ﴿۴۰﴾
بلکه ناگهان به آنان میرسد، پس چنان مبهوتشان میکند که نه قدرت دارند آن را بازگردانند، و نه [برای به تأخیر افتادنش] مهلت مییابند. (۴۰)
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ فَحَاقَ بِالّذِینَ سَخِرُوا مِنْهُمْ مَا کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُونَ ﴿۴۱﴾
و به راستی پیش از تو پیامبرانی مورد استهزا قرار گرفتند، پس عذابی را که همواره مسخره میکردند، استهزا کنندگان را فرا گرفت. (۴۱)
قُلْ مَنْ یَکْلَؤُکُمْ بِاللَّیْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمَٰنِ ۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِکْرِ رَبّهِمْ مُعْرِضُونَ ﴿۴۲﴾
بگو: چه کسی شما را در شب و روز از [عذاب خدای] رحمان محافظت میکند؟ بلکه [حقیقت این است که] آنان از یاد پروردگارشان روی گردانند. (۴۲)
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا ۚ لَا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِنّا یُصْحَبُونَ ﴿۴۳﴾
آیا برای آنان به جای ما معبودانی هست که آنان را [از عذاب ما] باز دارند در حالی که [آن معبودان] نمیتوانند خود را یاری دهند و از سوی ما هم پناه داده نمیشوند؟ (۴۳)
بَلْ مَتَّعْنَا هَٰؤُلَاءِ وَآبَاءَهُمْ حَتَّیٰ طَالَ عَلَیْهِمُ الْعُمُرُ ۗ أَفَلَا یَرَوْنَ أَنّا نَأْتِی الْأَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا ۚ أَفَهُمُ الْغَالِبُونَ ﴿۴۴﴾
بلکه اینان و پدرانشان را [از انواع نعمتها] بهره مند ساختیم تا جایی که عمرشان طولانی شد [و گمان کردند که نعمتها و عمرشان پایان نمیپذیرد]. آیا ندانستهاند که ما همواره به زمین میپردازیم و از اطراف [و جوانب] آن [که ملتها، اقوام، تمدنها و دانشمندانش هستند] میکاهیم؟ پس آیا باز هم آنان پیروزند؟ (۴۴)
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!