هر شهری، روایتی داشت؛ اما همه روایت‌ها یک معنا را تکرار می‌کردند: «ما از دست دادیم، اما راه را گم نمی‌کنیم.»آنچه در شهرهای عراق شاهد بودیم، فراتر از یک مراسم تشییع رسمی بود؛ ما شاهد یک «انقلابِ احساسی» بودیم.

سیل عظیم مردم که از ساعت‌ها پیش در جاده‌ها و خیابان‌ها مستقر شده بودند، مسیرهای اصلی را به بسته‌ و به دریایی از جمعیت بدل کرده بودند. استقبال میلیونی مردم عراق، فراتر از انتظار برگزارکنندگان بود.

 این جمعیت که از هر طیف و سن بودند، نشان داد که رهبر شهید، تنها یک رهبر سیاسی برای یک ملت نبود، بلکه پناهگاهِ قلبیِ پیر و جوان و مظلومان و مستضعفان این سرزمین نیز بود.

در میان جمعیت، صحنه‌هایی دیده می‌شد که اشک را بر سنگ‌های سخت می‌نشاند. پیرمردانی که با تسبیح‌هایشان و در حالی که لرزشِ اندوه بر دستانشان غلبه کرده بود، برای پیکر مطهر دعا می‌کردند، و جوانانی که با مشت‌های گره‌کرده، گویی می‌خواستند با تمام وجود خود، وفاداری‌شان را به اصول و ارزش‌هایی که رهبر شهید برایشان جنگیده بود، اعلام کنند.

این استقبال، پاسخی قاطع به تمام مدعیانِ تفرقه بود؛ عراقی‌ها نشان دادند که مرزهای سیاسی نمی‌تواند مانع از جاری شدن خونِ واحدِ ولایت در رگ‌های ملت‌های هم‌سو شود.

بسیاری از کسانی که منتظر آغاز مراسم در شهرهای دیگر بودند، با تأخیر مواجه شدند؛ اما این تأخیر، نه یک حادثه، بلکه یک «تأخیرِ مقدس» بود.

طولانی شدن مراسم در شهرهای عراق به دلیل استقبالِ بی‌پایان و میلیونی مردم، نشان داد که پیکر مطهر رهبر شهید، بر سنگینیِ زمان غلبه کرده است. مردم نمی‌خواستند این لحظاتِ وداع تمام شود؛ آن‌ها می‌خواستند هر ثانیه را با حضور خود در کنار پیکر مقتدا، به یک تاریخِ ماندگار تبدیل کنند. این تأخیر، خود گواهی بر آن بود که رهبر شهید، حتی در آخرین سفر خود، توانست جریانی از عشق ایجاد کند که زمان را از حرکت باز ایستاند.

وداع میلیونی مردم عراق با رهبر شهید، یک وداعِ پایان‌بخش نبود، بلکه یک «بیعتِ دوباره» بود. مردم عراق با حضور خود در این مسیرهای پر از جمعیت، اعلام کردند که میراثِ این رهبر بزرگ، در دل‌های آن‌ها حک شده است. آن‌ها با تشییعِ این پیکر مطهر، در واقع راهِ جهاد، راهِ ایستادگی و راهِ دفاع از مظلوم را تجدید کردند.

تصویرِ حضور مردم عراق، تصویری از شکسته شدنِ قلب‌ها، اما استواریِ اراده‌هاست. وداع میلیونی مردم از شهرهای مختلف عراق با رهبر شهید، در تاریخ ماندگار خواهد شد؛ نه به عنوان یک مراسم سوگواری، بلکه به عنوان گواهی بر آن حقیقت که رهبری که با مردم پیوندِ خون و جان دارد، هرگز با رفتن، از میان آن‌ها نمی‌رود؛ او در هر قطره اشکی که در نجف ریخته شد و در هر فریادی که در کربلا طنین‌انداز گشت، زنده و پاینده است.

انتهای خبر/