به گزارش پايگاه خبرى تحليلى «ديار آفتاب» محدثه آجرلو فعال رسانه‌ای استان مرکزی به مناسبت روز پاسداشت حكيم ابوالقاسم فردوسى نوشت: ۲۵ اردیبهشت ماه، روزی است که در تقویم فرهنگی ایران، با نام حکیم ابوالقاسم فردوسى تجلی‌گر مفاهیم عمیق‌تری چون عشق بی‌دریغ به وطن و ضرورت ایستادگی در برابر ظلم و ستم است.

شاهنامه، تنها مجموعه‌ای از داستان‌های کهن نیست؛ این اثر سترگ، آیینه‌ای است که در آن، روح ملت ایران، عشق عمیق به سرزمین خود، و شجاعت در مقابله با هرگونه تجاوز و ستم، به زیباترین شکل به تصویر کشیده شده است.

فردوسی در عصری که زبان فارسی در معرض تهدید بیگانگان قرار داشت، با غیرتی مثال‌زدنی، زبان مادری را پاس داشت و آن را با تار و پود داستان‌های حماسی خود در هم آمیخت. اما فراتر از زبان، شاهنامه، سرشار از مضامینی است که ریشه‌های آن در عشق به وطن و مقابله با ظلم نهفته است.

قهرمانان شاهنامه، نمادهای بارز این دو مفهوم هستند. رستم، پهلوان اسطوره‌ای ایران، در تمام داستان‌هایش، پیش از هر چیز، دلبسته و وفادار به ایران است. او جان خود را بارها و بارها برای دفاع از مرزهای این سرزمین، حفظ امنیت مردم، و برقراری عدالت، به خطر می‌اندازد.

داستان سیاوش، نمونه‌ای دردناک و در عین حال الهام‌بخش از عشق به وطن و وفاداری است. سیاوش، حتی در مواجهه با ناجوانمردی و دسیسه‌های درونی، از ارزش‌های والای خود دست نمی‌کشد.

فردوسی در شاهنامه، مبارزه با ظلم را نه یک انتخاب، بلکه یک وظیفه انسانی و ملی معرفی می‌کند. پادشاهان دادگر مانند فریدون و کیخسرو، کسانی هستند که بر اساس عدل و داد حکومت می‌کنند و در برابر ستمگران و دیوان ایستادگی می‌نمایند.

در مقابل، شخصیت‌های ظالم و خودکامه مانند ضحاک ماردوش، نماد فساد، استبداد و بیدادگری هستند که سرنگونی آن‌ها، توسط پهلوانانی چون فریدون، نه تنها یک پیروزی، بلکه بازگرداندن نظم و عدالت به جامعه تلقی می‌شود. این تقابل دائمی میان خیر و شر، دادگری و ستم، عشق به وطن و خیانت به آن، ستون فقرات بسیاری از داستان‌های شاهنامه را تشکیل می‌دهد.

عشق به وطن در شاهنامه، صرفاً یک احساس نیست، بلکه یک مسئولیت است. مسئولیت حفظ کیان ایران، پاسداری از فرهنگ و زبان آن، و انتقال این میراث گران‌بها به نسل‌های آینده. فردوسی، با سرودن شاهنامه، گویی این پیام را به ایرانیان می‌داد که هویت ملی، از باور به تاریخ، زبان، و سرزمین شکل می‌گیرد و دفاع از آن، وظیفه‌ای مقدس است.

این عشق به وطن، در اشعار او موج می‌زند؛ اشعاری که در آن‌ها، زیبایی‌های ایران، شکوه تاریخش، و شرافت مردمانش با شور و حرارت ستایش می‌شود.

بنابراین، ۲۵ اردیبهشت، تنها روز بزرگداشت یک شاعر نیست؛ این روز، یادآور ارزش‌های بنیادینی است که فردوسی در شاهنامه تجلی بخشیده است: عشق عمیق و بی‌قید و شرط به ایران، دفاع از زبان و فرهنگ ملی، و مبارزه‌ای مستمر و شجاعانه در برابر هرگونه ظلم و ستم.