روند کاهش دما تا فردا تداوم خواهد یافت طرح جدید پیش فروش سایپا آغاز شد دیوان امیری کویت رسما درگذشت امیر این کشور را تأیید کرد نمایندگان سابق مجلس با چه شرایطی «سراتو» و «ویتارا» گرفتند؟/ روایتی از امضاهای رانتی و معاملات پشت پرده در پارلمان‌های گذشته بیش از 6 هزار ناشنوا و کم شنوا استان از بهزیستی خدمات دریافت می کنند ۱۳ فوتی و شناسایی ۲۵۹ مورد مبتلا به کرونا ویروس، در ۲۴ ساعت کذشته استان مرکزی توسعه آموزشی های حقوقی و تسهیل استفاده از امر وکالت در دادرسی ها از سیاست های قوه قضائیه است نخستین نفتکش ایرانی بدون مزاحمت به ونزوئلا رسید/ دو نفتکش دیگر در راهند اختتامیه طرح ولایت بسیج دانشجویی استان مرکزی افزایش سقف وام قرض‌الحسنه به ۳۰ میلیون تومان +بخشنامه
سه شنبه ۰۸ مهر ۱۳۹۹ - ۲۱:۱۸
کد خبر: 69832
تاریخ انتشار: ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۱۰:۳۸

وفس؛ روستایی در قلب کمیجان با جاذبه هایی کم‌نظیر

روستای وفس از توابع بخش مركزی كمیجان، با آب و هوای مطبوع، باغات و اراضی سرسبز و چشم‌اندازهای بكر به نگین طبعیت گردی استان مركزی شهرت دارد و جاذبه های منحصر به فرد آن در كمتر منطقه ای در قلب ایران یافت می شود.

به گزارش دیار آفتاب؛ کميجان شهري در ۷۵ کيلومتري شهر اراک است. اين شهر از سمت شمال با شهرستانهاي زرنديه، تفرش و از غرب با استان همدان، از جنوب با خنداب و اراك واز شرق با تفرش همسايه است. كميجان و كليه روستاهاي شهرستان داراي گويش محلي تركي است.

اين شهر در محل تلاقي محور همدان-سلفچگان و اراك-همدان قرار گرفته و از قديم الايام داراي مركزيت سياسي و تجاري بوده است. اين شهر زادگاه عارف فرزانه شاعر بزرگ قرن هفتم استاد فخرالدين كميجاني همداني (استاد لسان الغيب حافظ) و مركز ايل بزچلو يكي از ايلات بزرگ ايران به فرماندهي سردار آدور بادور است كه در جنگي سپاه عثماني را به سركردگي شيبك خان شكست داده و سر بريده شيبك را به شاه عباس ارمغان داد. اين ايل در تاسيس سلسله صفويه نقش اصلي را داشت. كوهستانهاي رسوبي و آهكي اين شهر كلكسيون سنگواره ها و عرصه هاي مطالعات زمين شناسي است.

موزه مردم‌شناسی

این موزه که در مسیر کمیجان به وفس واقع شده ابزار و وسایل قدیمی بسیاری را در معرض دید عموم مردم قرار می دهد. از جمله اشیای این موزه شامل: گیوه، خیش، لوازم بافت قالی و گلیم، نسخه‌های خطی تعزیه، چرخ‌های نخ تابی، دوک و دیگر وسایل تاریخی است.

آتشکده فردقان

آتشکده فردقان که در روستایی به همین نام واقع است، از معدود آثار به جای مانده از دوره ساسانیان محسوب می شود.

این آتشکده بر روی تپه ای مجاور فراهان دیده می شود. تمام آتشکده و بخشی از دیوارهای قلعه خراب شده است. ارتفاع دیوار اصلی باقی مانده حدود 9 متر، قطر پی های آن حدود پنج متر و همه از سنگ و ساروج است.

در وسط قلعه، تعدادی پی های سنگی به قطر پنج متر وجود داردکه می‌توان بازمانده تالارهای متعدد و آتشگاه و نیایشگاه باشد. احتمالاً این آتشکده به عصر ساسانی تعلق دارد. در ضلع شمالی قلعه، در زیرزمینی که در حال حاضر آغل گوسفندان و انبار علوفه است، تعداد چهار ستون به قطر حدود دو و نیم متر از آجر و ساروج دیده می شود. ستون ها تقریباً در کنار هم قرار گرفته اند و حدود سه متر از آن ها نمایان و قسمت بیشتر آن ها داخل زمین و زیر آوار خاک است.

این اثر در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ با شماره ثبت ۲۵۰۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

روستای وفس

روستای وفس از توابع بخش مركزی كمیجان، با آب و هوای مطبوع، باغات و اراضی سرسبز و چشم‌اندازهای بكر به نگین طبعیت گردی استان مركزی شهرت دارد و جاذبه های منحصر به فرد آن در كمتر منطقه ای در قلب ایران یافت می شود.

این روستا در بهار و تابستان به قدری زیبا و سرسبز می شود که گویا به مناطق شمال کشور سفر کرده ایم. زبان تاتی، باغات سرسبز ، بافت قدیمی و کوچه های این روستا از شاخص ترین جاذبه های گردشگری وفس محسوب می شود.

روستای وفس از شمال به ساوه، از جنوب به کمیجان، از غرب به همدان و از طرف شرق به تفرش محدود است. مساحت تقریبی آن ۲۰ کیلومتر مربع و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۱۰۰ متر است.

البته در واقع این روستا در حصاری از کوه‌های نسبتاً بلند واقع شده است و از سمت جنوب، مشرق و مغرب در محاصره کوهستان قرار دارد و تنها از سمت شمال به درختستان ها و باغ های میوه منتهی می‌شود.

تنها راه ارتباطی مهم آن، جاده‌ای آسفالته به طول ۱۸ کیلومتر است که وفس را به کمیجان و از آنجا به سایر نقاط متصل می‌کند. این روستا در فاصله مساوی از همدان، ساوه و اراک واقع شده است.

كوهنوردی و غارنوردی با وجود ارتفاعاتی نظیر كوه «قلنجه» با ارتفاع حدود 2 هزار و 745 متری در زاویه جنوبی روستا و مناطق پست اما سرسبز و زیبا در شمال وفس با ارتفاعی كمتر از یك هزار و 550 متر نیز از ظرفیت های طبیعی بالقوه این خطه است كه می تواند موجب رونق گردشگری ورزشی شود.

ارتفاعات «هرسهول»، «دی نسا»، «قلعه كهنه»،«گااول»، «ماندر»، «گاپو»، «حاجی رضوان»، «كله موشمای»، «دبرین» ، «خیبر» و «آبی رنگ» نیز از دیگر ارتفاعات مهم اطراف وفس است كه در فصل بهار جلوه های خاصی را در خود دارد و برای دوستداران طبیعت حضور در این مناطق خالی از لطف نیست.

سنگواره های موجود در كوه های اطراف وفس به عنوان سندی محكم حكایت از قدمت دیرین این دیار دارد و در گذشته های دور این نواحی بخشی از مناطق كم عمق دریایی به نام «تیس» بوده كه طبق تحقیقات زمین شناسان، تا اوایل دوران سوم زمین شناسی(میوسن) در منطقه هایی از ایران مركزی از جمله وفس، گسترده بود.

شكل گیری سازه های آهكی و دولومیتی در طول زمانی بس دراز در منطقه وفس خالق یكی از اعجاب انگیز ترین كلكسیون های طبیعی در مجموعه غار قلعه جوق شده كه این ظرفیت گردشگری نیز به عنوان جاذبه ای قوی باید در كانون توجه قرار گیرد.

بافت كالبدی روستای وفس و نوع معماری خانه ها، ابنیه مذهبی و خدمات عمومی بیشتر با ویژگی های اقلیمی و طبیعی سازگاری دارد و بسیار جذاب است، خانه های مسكونی روستا به صورت متراكم و پلكانی بر دامنه كوه گسترده شده و ایوان های فراخ و بامهای یكدست ویژگی آن هاست كه جلوه ای خاص را ایجاد كرده است.

یكی از جاذبه های گردشگری وفس وجود 16 مسجد در این روستا است كه گل سرسبد آن ها با نام مسجد جامع قدمتی به درازای هفت قرن دارد.

در روستای وفس علاوه بر مساجد، بارگاه امامزاده حسین موسوم به (حاج رضوان)، امامزاده اسماعیل و امامزاده یحیی نیز وجود دارد و زیارتگاه حاجی رضوان وفس نیز متعلق به شاهزاده حسین(ع) از نوادگان امام موسی كاظم (ع) است كه دارای كرامات بسیاری است و هرسال افراد زیادی را از شهرهای دور و نزدیك به خصوص اراك، تهران، قم، كمیجان، همدان و روستاهای اطراف به سمت خود می كشاند.

اگرچه پیشه اغلب ساكنان وفس كشاورزی است اما،كارگاه های بافت قالی نیز از جمله منابع درآمدی خانوارهای وفسی است كه خود حال و هوای خاصی دارد و با ورود به آن ها باغی هزار طرح و نقش مقابل دیدگان گشوده می شود.

گویش "تاتی" كه از یادگارهای زبان مادها است در وفس به شكل اعجاب انگیزی زنده مانده و رواج دارد و مشاهده مردمانی كه به شیوه گفتارسه هزار سال قبل با هم ارتباط می گیرند برای هر گردشگری زیبا و جذاب است.

ابراهیم دهگان در كتاب "فقه اللغه" گویش وفس را از لهجه های قدیم پارسی باستان و شاخه ای از تاتی نامیده كه دارای ویژگی های دستوری و واژگانی منحصر به فرد است و در فصلنامه شماره 15 و 16 راه دانش استان مركزی نیز آمده كه گویش تاتی در بخشی از نواحی روستایی استان مركزی از جمله وفس به عنوان "جزیره زبانی" مطرح است كه به لحاظ مردم شناسی و زبان شناسی بسیار اهمیت دارد و نشانگر حفط درون مایه های اصیل فرهنگی در برابر تغییرات وسیع حوزه جغرافیایی اطراف است.

روستای وفس علاوه بر جلوه های طبیعی و فرهنگی خاص سوغات متنوعی نیز دارد كه نمونه آن انواع زیراندازهای نفیس و رودوزی سنتی است.

گیوه بافی و ساخت تخته گیوه از دیگر هنرهای مردم تاتی زبان روستای وفس است كه از مدت ها قبل در این منطقه رواج داشته است و این صنایع دستی یكی از بهترین پاپوش ها است، بافت تخته كشی گیوه حرفه ای ظریف و خاص است كه در وفس شغلی ویژه محسوب می شود و عده ای در تابستان و زمستان به آن اشتغال دارند.

بافت انواع دستكش، جوراب های پشمی، سوزن دوزی، سبد بافی، نمد مالی و جاجیم بافی از دیگر صنایع دستی و سوغات این خطه است كه به طور قطع برای گردشگران نوروزی از جذابیت بالایی برخوردار است.

رونق كشاورزی در این روستا موجب شده كه انواع خشكبار و میوه های فرآوری شده، كشمش و لبنیات تازه و طبیعی، شیره انگور به عنوان سوغات با كیفیت برای گردشگران به وفور وجود داشته باشد.

استان مركزی از دیرباز به دیار عالم پرور شهرت داشته و در این میان روستای وفس نیز بزرگانی نظیر آیت الله شیخ عبدالنبی وفسی عراقی (مرجع تقلید)، حاج محمد خان دارابی (حكیم گیاهی)، سید عبدالحمید (اولین شهید مشروطیت)،سید محمود نبوی (اولین وكیل دادگستری ایران) محمدرضا اشراق (اولین قاضی دیوان عالی كشور) را در دامن خود پرورش داده است.

/انتهای پیام

captcha