۶ هکتار از باغ کشاورزی تفرش در آتش سوخت صادرات دو میلیون دلار عايق رطوبتي از دليجان/ کمبود نقدینگی و انتقال ارز مهمترین مشکلات تولیدکنندگان حال خوش ایرانی از خفت انگلیسی/ کارت سوخت داریم، سهمیه بندی نه / وزیر: قیمت مسکن وا داده است ضرب الاجل پرسپولیس برای طارمی/ صدور حکم توقیف اموال استقلال/ جرقه اختلاف پنهان کالدرون و خلیلی #تنبیه_ملکه/ اینکه گفتن یکی بزنید، ده تا می‌خورید، یعنی اینکه میخوان ده تا نفتکش توقیف کنن؟ کارت سوخت جایگاه‌داران تا مدت محدودی فعال خواهد بود/ اینستکس بدون دریافت پول نفت به درد نمی‌خورد تقدیر نمایندگان مجلس از اقدام سپاه در توقیف نفتکش انگلیسی عطوان: هیچ ائتلاف آمریکایی یارای مقابله با اراده ایران را ندارد از تحریم انتخابات تا حضور مشروط و مشارکت حداکثری/ تهدید به شورش توسط اصلاح طلبان چند سال بعد از فتح دولت و مجلس و شورای شهر! اثبات خواص ضد التهابی داروی اکتشافی درمان بیماری‌های خودایمنی
دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۸ - ۱۰:۲۰
کد خبر: 53742
تاریخ انتشار: ۰۶ فروردین ۱۳۹۸ - ۰۸:۲۰
برشی از خاطرات رهبرانقلاب؛

توسل آیت‌الله خامنه‌ای به تربت اباعبدالله (ع) هنگام سیل

همه چیز وحشتناک بود: تاریکی ناشی از قطع برق، سیل خروشان و بی امان، خراب شدن خانه ها و فریاد کمک خواهی مردم.

به گزارش دیار آفتاب؛ به نقل از سرویس سیاست مشرق - خون دلی که لعل شد ترجمه فارسی خاطراتی است که آیت‌الله خامنه‌ای به زبان عربی از دوران جوانی و سال‌های مبارزه و زندان خود در دوران تبعید روایت کرده‌اند. در سلسله گزارش پیش رو هر روز برشی از کتاب خون دلی که لعل شد که حاوی خاطره‌ای جذاب از دوران‌های زندگی رهبر فرزانه انقلاب است برای مخاطبان منتشر می‌کنیم.

***

خاطره زیر شرحی است از وقوع سیل در ایرانشهر هنگامی که رهبرانقلاب در آن منطقه تبعید بودند:

پس از پایان نماز دیدیم سیل، شهر را فراگرفته و آب بالا آمده، تا جایی که به ایوان مسجد هم - که نیم متر از سطح زمین بلندتر بود - رسیده بود. با صدای بلند از مردم خواستم با این حادثه مقابله کنند. ابتدا گفتم فرشهای مسجد را جمع کنند و در جای بلندی بگذارند تا آب آن را از بین نبرد. بعد، از مردم خواستم احتیاطات لازم را برای حفاظت از کودکان و زنان به عمل آورند.

جریان سیل دو سه ساعت ادامه یافت و در این مدت ما صدای آوار خانه ها را یکی پس از دیگری می شنیدیم. حتی ترسیدم مسجد نیز خراب شود. همه چیز وحشتناک بود: تاریکی ناشی از قطع برق، سیل خروشان و بی امان، خراب شدن خانه ها و فریاد کمک خواهی مردم.

در چنین حالت بحرانی و وحشتناک، ذهن انسان فعال میشود و به دنبال هر وسیله ای برای مقابله با وضع موجود میگردد. قبلاً این مطلب را شنیده بودم که برای رفع چنین خطر فراگیر گریزناپذیری میتوان به تربت سیدالشهداء (علیه السلام) - به اذن خدای متعال - توسل جست. قطعه ای از تربت که خدا به برکت وجود ریحانه ی پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) بدان شرافت بخشیده، در جیب داشتم.

آن را از جیب بیرون آوردم، به خدا توکل کردم و آن را در میان امواج پرتلاطم سیل پرتاب کردم. لحظاتی نگذشت که به لطف و فضل خدا سیل بند آمد.پس از آنکه سیل بند آمد کمیته ای برای کمک به سیل زدگان تشکیل دادیم. آن شب فعالیت مهمی امکانپذیر نبود؛ لذا کار را به صبح فردا موکول کردیم.

به خانه رفتم؛ خانه دو باب منزل بود که در بین آن دو، یک در مشترک وجود داشت. من و آقای راشد در یکی از این دو منزل و آقای رحیمی و آقای موسوی شالی در منزل دیگر ساکن بودند. این دو نفر هم پس از آقای راشد به ایرانشهر تبعید شده بودند. آقای رحیمی پس از انقلاب، زمانی که نماینده ی مجلس بود، به شهادت رسید. وقتی به خانه رسیدم، دیدم خانه سالم است و آب فقط تا نزدیکی آن رسیده.

در شهر پیچید که خانه ی تبعیدی ها را آب نگرفته، و این را کرامتی برای ماتلقی کردند. اما من به مردم توضیح دادم و گفتم: اینکه آب وارد خانه ی مانشده، به این دلیل است که خانه در جای بلند واقع شده و بنابراین معجزه و کرامتی در کار نیست.

انتهای پیام/

captcha