خدمت رسانی بی وقفه سپاه در مناطق زلزله زده غرب هرمزگان/ اعلام آمادگی سپاه امام سجاد (ع) در ساخت منازل تخریبی+فیلم ۳۹ تیم امداد و نجات در مناطق زلزله زده هرمزگان حضور یافتند/برنامه ریزی‌های لازم جهت تامین ۴۰۰۰ تخته موکت و ۷۵۰۰ تخته پتو صورت گرفته است+فیلم سلبریتی یک شخص نیست یک رسانه است/ سلبریتی‌ها چگونه مدیریت می‌شوند؟ جهاد تبیین با رویکرد امیدآفرینی مهمترین رسالت امروز بسیج است/ایجاد و تثبیت ۲۳۰۰ فرصت شغلی به همت بسیج در کارخانجات استان مرکزی مستاجران در دریای پرتلاطم اجاره/ تعیین نرخ دستوری راهگشا است؟ ادعای بلومبرگ: مذاکرات دوحه احتمالا بعد از دیدار منطقه‌ای بایدن از سر گرفته می‌شود قطع برق ریشه ۳۰ درصد محصولات کشاورزی را خشکاند! پیش ثبت‌نام اربعین آغاز شد ضرورت بکارگیری مولدهای برق در ادارات و صنایع جان باختن یک هم استانی و شناسایی 23 بیمار جدید کرونایی
شنبه ۱۱ تیر ۱۴۰۱ - ۲۱:۴۱
کد خبر: 17654
تاریخ انتشار: ۱۰ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۴:۵۵

حدیث روز/ سه جایی که مدیران جامعه اسلامی باید گرسنگی تحمل کنند

امیرالمومنین علیه‌السلام در بخشی از نامه خود به فرماندار بصره فرموده اند تا زمانی که در حجاز يا يمامه كسى زندگى كند كه براى او اميدى به يك قرص نان نيست و یا کسی سيرى شكم را به ياد نداشته باشد و یا در اطرافم شکمهای گرسنه ای باشد از غذای لذیذ دوری خواهم کرد.

به گزارش دیار آفتاب؛ امام علی علیه‌السلام در نامه‌ تاریخی به عثمان بن حنيف انصارى،فرماندار بصره، وقتى به حضرت خبر رسيد او را به مهمانى خاصی دعوت كرده اند و او به آنجا رفته:

اما بعد، اى پسر حنيف، به من خبر رسيده كه مردى از جوانان اهل بصره تو را به مهمانى خوانده و تو هم به آن مهمانى شتافته‏‌اى، با غذاهاى رنگارنگ، و ظرفهايى پر از طعام كه به سويت آورده مى‌‏شده پذيراييت كرده‌‏اند،

خيال نمى‏ كردم مهمان شدن به سفره قومى را قبول كنى كه محتاجشان را به جفا مى‌‏رانند، و توانگرشان را به مهمانى مى‌‏خوانند به لقمه‌‏اى كه بر آن دندان مى ‏گذارى دقت كن، لقمه‌‏اى را كه حلال و حرامش بر تو روشن نيست بيرون افكن، و آنچه را مى‏ دانى از راه‏هاى حلال به دست آمده بخور.

معلومت باد كه هر مأمومى را امامى است كه به او اقتدا مى‏ كند، و از نور علمش بهره مى ‏گيرد. آگاه باش امام شما از تمام دنيايش به دو جامه كهنه، و از خوراكش به دو قرص نان قناعت نموده.

معلومتان باد كه شما تن دادن به چنين روشى را قدرت نداريد، ولى مرا با ورع و كوشش در عبادت، و پاكدامنى و درستى يارى كنيد.

به خدا قسم من از دنياى شما طلايى نيندوخته، و از غنائم فراوان آن ذخيره‏‌اى برنداشته، و عوض اين جامه كهنه‌‏ام جامه كهنه ديگرى آماده نكرده‏‌ام.

آرى از آنچه آسمان بر آن سايه انداخته، فقط فدك در دست ما بود، كه گروهى از اينكه در دست ما باشد بر آن بخل ورزيدند، و ما هم به سخاوت از آن دست برداشتيم، و خداوند نيكوترين حاكم است.

مرا با فدك و غير فدك چه كار كه در فردا جاى شخص در گور است كه آثار آدمى در تاريكى آن از بين مى‏‌رود، و اخبارش پنهان مى‏‌گردد، گودالى كه اگر به گشادگى آن بيفزايند، و دسته‌اى گور كن به وسيع كردن آن اقدام نمايد باز هم سنگ و كلوخ زمين آن را به هم فشارد، و خاك روى هم انباشته رخنه‏‌هايش را ببندد.

اين است نفس من كه آن را به پرهيزكارى رياضت مى‏‌دهم تا با امنيت وارد روز خوف اكبر گردد، و در اطراف لغزشگاه ثابت بماند.

اگر مى‏‌خواستم هر آينه مى‏‌توانستم به عسل مصفّا، و مغز اين گندم، و بافته‌‏هاى ابريشم راه بروم،

اما چه بعيد است كه هواى نفسم بر من غلبه كند و حرصم مرا به انتخاب غذاهاى لذيذ وادار نمايد در حالى كه شايد در حجاز يا يمامه كسى زندگى كند كه براى او اميدى به يك قرص نان نيست، و سيرى شكم را به ياد نداشته باشد، يا آنكه شب را با شكم سير صبح كنم در حالى كه در اطرافم شكمهاى گرسنه، و جگرهايى سوزان باشد.

متن حدیث:

أَمَّا بَعْدُ يَا ابْنَ حُنَيْفٍ فَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّ رَجُلًا مِنْ فِتْيَةِ أَهْلِ الْبَصْرَةِ دَعَاكَ إِلَى مَأْدُبَةٍ فَأَسْرَعْتَ إِلَيْهَا تُسْتَطَابُ لَكَ الْأَلْوَانُ وَ تُنْقَلُ إِلَيْكَ الْجِفَانُ وَ مَا ظَنَنْتُ أَنَّكَ تُجِيبُ إِلَى طَعَامِ قَوْمٍ عَائِلُهُمْ مَجْفُوٌّ وَ غَنِيُّهُمْ مَدْعُوٌّ فَانْظُرْ إِلَى مَا تَقْضَمُهُ مِنْ هَذَا الْمَقْضَمِ فَمَا اشْتَبَهَ عَلَيْكَ عِلْمُهُ فَالْفِظْهُ وَ مَا أَيْقَنْتَ بِطِيبِ وُجُوهِهِ فَنَلْ مِنْهُ أَلَا وَ إِنَّ لِكُلِّ مَأْمُومٍ إِمَاماً يَقْتَدِي بِهِ وَ يَسْتَضِي‏ءُ بِنُورِ عِلْمِهِ أَلَا وَ إِنَّ إِمَامَكُمْ قَدِ اكْتَفَى مِنْ دُنْيَاهُ بِطِمْرَيْهِ وَ مِنْ طُعْمِهِ بِقُرْصَيْهِ أَلَا وَ إِنَّكُمْ لَا تَقْدِرُونَ عَلَى ذَلِكَ وَ لَكِنْ أَعِينُونِي بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ وَ عِفَّةٍ وَ سَدَادٍ فَوَاللَّهِ مَا كَنَزْتُ مِنْ دُنْيَاكُمْ تِبْراً وَ لَا ادَّخَرْتُ مِنْ غَنَائِمِهَا وَفْراً وَ لَا أَعْدَدْتُ لِبَالِي ثَوْبِي طِمْراً وَ لَا حُزْتُ مِنْ أَرْضِهَا شِبْراً وَ لَا أَخَذْتُ مِنْهُ إِلَّا كَقُوتِ أَتَانٍ دَبِرَةٍ وَ لَهِيَ فِي عَيْنِي أَوْهَى وَ أَوْهَنُ مِنْ عَفْصَةٍ مَقِرَةٍ بَلَى كَانَتْ فِي أَيْدِينَا فَدَكٌ مِنْ كُلِّ مَا أَظَلَّتْهُ السَّمَاءُ فَشَحَّتْ عَلَيْهَا نُفُوسُ قَوْمٍ وَ سَخَتْ عَنْهَا نُفُوسُ قَوْمٍ آخَرِينَ وَ نِعْمَ الْحَكَمُ اللَّهُ  وَ مَا أَصْنَعُ بِفَدَكٍ وَ غَيْرِ فَدَكٍ وَ النَّفْسُ مَظَانُّهَا فِي غَدٍ جَدَثٌ تَنْقَطِعُ فِي ظُلْمَتِهِ آثَارُهَا وَ تَغِيبُ أَخْبَارُهَا وَ حُفْرَةٌ لَوْ زِيدَ فِي فُسْحَتِهَا وَ أَوْسَعَتْ يَدَا حَافِرِهَا لَأَضْغَطَهَا الْحَجَرُ وَ الْمَدَرُ وَ سَدَّ فُرَجَهَا التُّرَابُ الْمُتَرَاكِمُ وَ إِنَّمَا هِيَ نَفْسِي أَرُوضُهَا بِالتَّقْوَى لِتَأْتِيَ آمِنَةً يَوْمَ الْخَوْفِ الْأَكْبَرِ وَ تَثْبُتَ عَلَى جَوَانِبِ الْمَزْلَقِ وَ لَوْ شِئْتُ لَاهْتَدَيْتُ الطَّرِيقَ إِلَى مُصَفَّى هَذَا الْعَسَلِ وَ لُبَابِ هَذَا الْقَمْحِ وَ نَسَائِجِ هَذَا الْقَزِّ وَ لَكِنْ هَيْهَاتَ أَنْ يَغْلِبَنِي هَوَايَ وَ يَقُودَنِي جَشَعِي إِلَى تَخَيُّرِ الْأَطْعِمَةِ وَ لَعَلَّ بِالْحِجَازِ أَوْ الْيَمَامَةِ مَنْ لَا طَمَعَ لَهُ فِي الْقُرْصِ وَ لَا عَهْدَ لَهُ بِالشِّبَعِ أَوْ أَبِيتَ مِبْطَاناً وَ حَوْلِي بُطُونٌ غَرْثَى وَ أَكْبَادٌ حَرَّى...  .

«نهج البلاغه، نامه 45»

انتهای پیام/ت

captcha
آخرین اخبار