شهدا همه چیز را برای خدا می دانستند/ مسئولین مدعی خط امام(ره) به شعار نه شرقی، نه غربی عمل کنند+ تصاویر فشار ابرقدرت‌ها بر اراده ملت ایران خدشه‌ای وارد نخواهد کرد لزوم ایستادگی و مقاومت در برابر تهدیدات دشمن فردا عزای عمومی اعلام شد/ حرارت زیر آوار بین ۲۰۰ تا ۶۰۰ درجه است/ یک امدادگر مصدوم شد/ احتمال زنده ماندن افراد وجود ندارد/ 20 نفر زیر آوار هستند/ اعلام مفقودیت 25 نفر به جز آتش‌نشانان عزت؛ سنتی الهی که امام راحل آن را زنده کرد فاصله طولانی حرف تا عمل مسئولان در اقتصاد مقاومتی/ شرایط ناعادلانه استخدام پتروشیمی/سکوت مدعیان حقوق بشر در برابر جنایات آل‌خلیفه ایجاد وحدت در جامعه اسلامی از اقدامات بزرگ امام راحل بود مسابقات استانی موتور کراسی در اراک برگزار شد+تصاویر تولیدات داخلی رکن اصلی اقتصاد مقاومتی است ضرورت پیشگیری از وقوع اتفاقاتی مشابه حادثه ساختمان پلاسکو/ملت ایران هرگز تسلیم نمی‌شود
شنبه ۰۲ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۳:۳۲
کد خبر: 15267
تاریخ انتشار: ۳۰ آذر ۱۳۹۵ - ۰۹:۵۴

تفاوت توکل به خدا و چشم دوختن به دستان کدخدا

سردار همدانی همراه با دیگر مدافعان حرم در سوریه ماندند و مقاومت کردند تا باز هم ثابت شود که تنها راه پیروزی، مقاومت است.و خدای خرمشهر، حلب را آزاد کرد و فردا مسجدالاقصی و مسجدالحرام را نیز آزاد خواهد کرد.

به گزارش دیار آفتاب؛ وبلاگ افاضات عقل کل نوشت؛

شب ها چند ساعت بیشتر نمی خوابید و به نیایش با پروردگار مشغول بود تا خداوند گره ها را باز کند. تکفیری ها بخش اعظمی از سوریه را به تصرف خود در آورده بودند و دولت بشار اسد را در چند قدمی سقوط می دیدند. بسیاری از مسئولین و مقامات ایرانی نیز، کار بشار اسد را تمام شده می دانستند و مقاومت را بیهوده.

اما حاج حسین فقط امیدش به خدا بود و تنها دلگرمی اش فرمایش رهبر معظم انقلاب بود که خواستار بقای دولت سوریه بودند و با توصیه به صبر و ایستادگی می فرمودند سوریه مثل مریضی می ماند که خودش نمی داند مریض است، باید به او بگویید که مریض است. دکتر نمی رود، شما باید ببریدش. دکتر که برود می گوید دارو نمی خواهم، دارو باید بنویسید برایش. نمی رود دارو را بگیرد باید برایش دارو بگیرید. دارو را نمی خورد باید دارو را به خوردش بدهید و به آن نظارت هم داشته باشید.

و اینگونه شد که سردار همدانی همراه با دیگر مدافعان حرم در سوریه ماندند و مقاومت کردند تا باز هم ثابت شود که تنها راه پیروزی، مقاومت است.

و خدای خرمشهر، حلب را آزاد کرد و فردا مسجدالاقصی و مسجدالحرام را نیز آزاد خواهد کرد.

آزادی حلب و نقض برجام!

خداوند این دو حادثه را با فاصله ای اندک، جلوی دیدگان ما قرار داد تا شاید ایمانمان تقویت شود.

در یکی امید به خدا موج می زند و در دیگری امید به کدخدا!

و خداوند قسم یاد کرده است که هر کس به غیر او امید داشته باشد ناامیدش خواهد کرد.

و ناامید شدند آنان که می گفتند اگر کدخدا را ببینیم تمام مشکلات حتی آب خوردن هم حل می شود.

آنان که برای حل مشکلات، دل را به مکالمه تلفنی با اوباما خوش کرده بودند؛ دیدند که هنوز ترامپ از راه نرسیده، برجام به گونه ای در جلوی چشمانشان نقض شد که مجبور شدند از آفتاب تابان و سیب و گلابی چشم بپوشند و آن را نقض فاحش بنامند و اوبامای مودب و باهوش( به تعبیر برخی) حتی حاضر نشد به اندازه یک وتو برای آنان ارزش قائل شود.

آنان که به درخواست آمریکا، کشتی کمک رسان به مردم مظلوم یمن را به جیبوتی فرستادند، دیدند که چگونه همان کشور ذره بینی تحویلشان نگرفت و قطع رابطه کرد.

آنان که برای رضای پیرزن انگلیسی، رضای خدا را زیر پا گذاشتند و پوشش نامتعارف نخست وزیر انگلیس را پذیرفتند و لبخند زدند، دیدند که چگونه همان پیرزن برای آنها شاخ و شانه کشید و توهین کرد.

آنان که برای رضای آمریکا و فرانسه حاضر شدند در برابر اهانت به وجود مقدس پیامبر اسلام (ص) مماشات به خرج دهند و با جان کری قدم بزنند و برای دیدار با مقامات فرانسوی سر از پا نشناسند؛ دیدند که چگونه همان مقامات با بی مهری به هیجان آنان پاسخ دادند.

این است عاقبت دل بستن به کدخدایی که بزرگترین دشمن خداست.

اما آنان که دل در گرو خدا داشتند و جز به خدا امید نبستند مقاومتشان نتیجه داد و امروز به جای تیترهایی که رسانه های عربی می نوشتند « امروز سوریه، فردا ایران» ؛ باید نوشته شود « امروز حلب، فردا بیت المقدس»

البته باید مراقب بود سرنوشت پیروزی های جبهه مقاومت به دست کدخدا باوران نیفتد. حواسمان باشد روزگاری نه چندان دور، پیروزی های هسته ای را جشن گرفتیم اما زمانی که سررشته کار به دست برجام آفرینان افتاد دستاوردهای هسته ای بر باد رفت.

آزادسازی حلب، کابوس آمریکا بود که تعبیر شد و ما این پیروزی را در درجه اول تبریک می گوییم به آقا و مولایی که تنها یاور و راهنمای حضرت سید علی بود؛

به او که اصلی ترین مدافع حرم بود و تک تک مدافعان حرم را می شناسد؛

به او که در سخت ترین شرایط یاریگر حاج قاسم و ابووهب بود؛

به او که در غربت خان طومان، بر مظلومیت شهدا اشک ریخت؛

به او که همه مدافعان حرم از فاطمیون و زینبیون و حیدریون و...به عشق او فریاد سر می دادند « لبیک یا زینب»

به او که روزی جهان را از سیطره ظلم آزاد خواهد کرد...

انتهای پیام/ک