عزاداری روز تاسوعای حسینی هیئت رزمندگان اسلام در اراک اجتماع عاشوراییان در شهر خنجین عزاداری مردم تلخاب در روز تاسوعای حسینی خبرنگاران پیام آوران انقلاب اسلامی هستند/گام دوم کنگره شهدای استان مرکزی با رویکرد جهاد تبیین و خدمت رسانی با قوت ادامه دارد محدودیت‌های ترافیکی تاسوعا و عاشورای حسینی در استان مرکزی ‍  آماده باش آتش نشانان اراک در روزهای تاسوعا و عاشورا مهم‌ترین درس عاشورا، ایستادگی در برابر استکبار است ۷۰ سالن ورزشی در استان ساخته می شود/آمادگی سپاه برای کمک به ساخت مسکن سیل زده گان مالیات بر نقل و انتقال خودروهای صفر به خودروسازان منتقل شد استیلی: ملی پوشان درباره مربی و رئیس فدراسیون نباید اظهار نظر کنند؛ تکرار شود تصمیم قاطع تری می گیریم
یکشنبه ۱۶ مرداد ۱۴۰۱ - ۲۰:۴۸
کد خبر: 1279
تاریخ انتشار: ۱۴ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۲:۴۳

ساده زیستی راز عمر طولانی بانوی91 ساله آشتیانی/آرزویم نگاهی دوباره به صفحات قرآن است

بانوی بانشاط و سرزنده آشتیانی 91 بهار از زندگی اش می گذرد و تنها آرزویش نگاهی دوباره به صفحات قرآن است.
به گزارش دیار آفتاب؛ به نقل از سفیر آشتیان، 10 کیلومتری از آشتیان به سمت شرق حرکت می کنیم و به روستایی با نام کردیجان می رسیم.


روستا سرشار از روح و حیات است و البته به برکت نزدیکی به شهرک صنعتی همچنان جوانان خود را حفظ کرده و سرپاست.

سراغ زهرا بانو را می گیریم و با کمک یکی از اهالی روستا به سمت منزلش راهی می شویم.

پس از عبور از چند کوچه خاکی و آسفالت به خانه ای کوچک می رسیم در محله حسین آباد و به قول اهل روستا نزدیک به ایستگاه کاخ.

میزبان خانه، پیزنی 91 ساله است که علی رغم سن و سالش، بسیار سرزنده و با نشاط است.

  

فارسی را به سختی صحبت می کند و ترجیح می دهد با گویش خلجی از خاطرات گذشته و پدر کشاورزش و 5 برادر و خواهرش بگوید و اینکه یادش نمی آید چه سنه ای (سال) به دنیا اومده است.

از زمان ازدواجش که پرسیدم پاسخ داد: «اون زمونا خانواده ها بچه هاشونو زود به خانه بخت می فرستادن، به خاطر همین 9 ساله که بودم به عقد همسرم دراومدم و 12 سالگی ازدواج کردیم.»

با چشم کم سویی که داشت مشغول ریختن چای برای پذیرایی شد و از آرزو دیدن دوباره قرآنش گفت که از وقتی چشمش کم سو شده فقط وضو میگیرد و صفحات قرآن را جلوی صورتش نگه می دارد.

  

می گفت همه 24 نوه اش را از صدا و لحن حرف زدن می شناسد و از دنیا فقط کورسویی از نور به چشمش می رسد.

از غذا خوردنش پرسیدم که برنامه غذایی خاصی داره که جواب داد: «فقط غذاهای سنتی می خورم، بیشتر آش و آبگوشت و همیشه هم از پی (چربی حیوانی) برای غذا استفاده می کنم و هیچ قرص و دارویی هم مصرف نمی کنم.»

زهرا بانو که در این سالها فقط 3 بار کارش به دکتر و بیمارستان افتاده است ؛ زندگی روستایی و غذا خوردن درست را تنها دلیل این سلامت جسمی می داند.

می گوید از 12 سال پیش که همسرش فوت کرده دیگه توانایی  دامداری و نگهداری گوسفندان را ندارد و هفت هشت مرغی که توی حیات خانه نگه میدارد یکی از دلایل سرزندگیش شده اند.

  

حاصل ازدواجش 4 پسر و 2 دختر است که از این میان تنها دو پسرش در قید حیات هستند؛ ابوالفضل در همان روستا سکونت داشت، پسر دیگرش به قم مهاجرت کرده و چشم مادر 2 سالی بود که در انتظارش کم سو شده بود.

گفت: «قدیم ها رابطه فامیل بیشتر بود، همه با هم زندگی می کردن و شب ها همیشه بازار شب نشینی ها گرم بود و با چند تا کاسه گندم شادونه کلی دید و بازدیدها تازه می شد.»

  

گفتنی است میزان امید به زندگی، عمر متوسط هر فرد در هر کشور را تخمین می‌زند که این میزان در ژاپن با 86/4 بیشترین مقدار خود را در جهان دارد و ایران از این حیث در رتبه 106 با میانگین 73/5 سال قرار دارد.

انتهای پیام/س

captcha
آخرین اخبار